Windenergie - Wind wordt opgevangen door windturbines en omgezet in energie. Op de turbine zitten sensoren die de kracht en de richting van de wind meten, zodat de turbine zich daar op kan richten.

Opwekken energie - Het belangrijkste onderdeel van een windturbine is het rotorblad; door de uitgekiende vorm van het blad wordt de energie van de langsstromende lucht omgezet in een draaiende beweging. De rotorbladen zitten vast aan de hoofdas. De draaiende beweging van de hoofdas wordt versneld in een tandwielkast. De sneldraaiende, uitgaande as van de tandwielkast drijft op zijn beurt een generator aan die elektriciteit opwekt, vergelijkbaar met de werking van een fietsdynamo. Assen, tandwielkast en generator zijn ondergebracht in de gondel bovenop de mast.

Bio-Energie - Biomassa, waar bio-energie uit gewonnen wordt, bestaat uit biologisch afbreekbare producten (plantaardige en dierlijke producten), zoals snoeihout, gft-afval en mest. De energie kan gewonnen worden door verbranding, vergassing en vergisting. Dit levert warmte en/of elektriciteit op.

Verbranding - Uit de warmte die vrijkomt bij de verbranding van biomassa kan met behulp van een stoomturbine elektriciteit worden opgewekt. De restwarmte kan voor verwarmingsdoeleinden worden gebruikt.

Vergassing - Vaste biomassa wordt door verhitting zonder zuurstof omgezet in een gasvormige brandstof. Door verbranding kan de gasvormige brandstof worden omgezet in elektriciteit en warmte.

Vergisting - Natte biomassa en afval zoals mest en GFT kunnen door bacteriën in een zuurstofloze omgeving en lage temperaturen worden omgezet in biogas. Ook op stortplaatsen ontstaat biogas, het zogenaamde stortgas. Zonnepanelen

Het omzetten van licht in elektriciteit wordt aangeduid als ‘Photo Voltaïsche energie’. Ook wel afgekort tot PV. De meeste zonnepanelen zijn gemaakt van silicium. Silicium wordt gewonnen uit zand. Een plaatje silicium kan zodanig worden bewerkt dat er een positief en negatief geladen deel ontstaat als er licht opvalt. Hierdoor ontstaat elektriciteit. Een zonnepaneel heeft alleen daglicht nodig om elektriciteit op te wekken. Via kabels en leidingen wordt de door de zonnepanelen opgewekte stroom gebruikt door de apparaten die in werking zijn. Als er geen elektrische apparaten aan staan, dan wordt het overschot aan opgewekte elektriciteit teruggeleverd aan het net. Zonnepanelen worden zowel op platte als op hellende daken geplaatst.

Zonnecollector / zonneboiler

Om water te verwarmen wordt vaak gas gebruikt, je kunt zonne-energie inzetten als alternatief. De zonnecollector die op het dak gemonteerd wordt, bestaat uit een zwartgekleurd buizenstelsel dat is afgedekt met een vlakke glasplaat. De collector vangt het infrarode gedeelte van het zonlicht op (de warmte). De vloeistof, die door het buizenstelsel stroomt, wordt door het zonlicht verwarmd, waardoor de temperatuur in de buis oploopt (tot maximaal 90 ºC). De warme vloeistof loopt vervolgens met behulp van een pomp door een opslagvat met tapwater en geeft daar de warmte af. Het tapwater is door middel van een warmtewisselaar gescheiden van het water dat door de collector stroomt. Ook kan dit systeem bijdragen in de ruimteverwarming, in combinatie met een lage-temperatuur afgiftesysteem (vloer- of wandverwarming, grote radiatoren). Bij het opwekken van elektriciteit, het verbranden van afval en bij industriële processen komt warmte vrij. Vaak vervliegt deze, terwijl de warmte ook nuttig gebruikt kan worden om woningen en bedrijven te verwarmen en te voorzien van warm tapwater.

Via het stadsverwarmingsnet kunnen we op deze manier een hele wijk of stad gebruik laten maken van de warmte uit de industrie of de warmte van een warmtekrachtcentrale.

De opgewekte warmte transporteert Eneco met behulp van water wat we onder hoge druk via een net naar een woonwijk transporteren. In de wijk staan regelkamers met onderstations. In deze onderstations wordt de warmte via warmtewisselaars overgedragen aan het secundaire net. Dit fijnmazige net bestaat uit leidingen die het warme water distribueren in de wijk naar alle woningen. In elke woning plaatst Eneco een warmte-installatie. Deze zorgt ervoor dat de warmte afgedragen wordt aan de radiatoren en het tapwater in huis. Het warmteverlies in de transportleidingen wordt zoveel mogelijk beperkt. De leidingen zijn net als een thermoskan vacuüm geïsoleerd.

Door op deze wijze warmte te gebruiken en niet te laten vervliegen wordt fossiele brandstof bespaard en vindt er minder uitstoot van broeikasgassen plaats.

Warmtekrachtcentrale
Warmtekrachtcentrale betekent letterlijk de koppeling van warmte en kracht. Het werkt als volgt: met een turbine, aangedreven door de verbranding van aardgas, wordt in een generator (grote dynamo) elektriciteit opgewekt. De warmte die vrij komt bij de productie van elektriciteit wordt nuttig ingezet voor het verwarmen van gebouwen. Eneco maakt op twee verschillende manieren gebruik van energie uit de aardbodem. Namelijk door middel van warmte/koude opslag (bronwarmte) en geothermie (aardwarmte).

Warmte/koude opslag (WKO)
Warmte/koude opslag betekent het opslaan van warmte en koude in grondwater dat zich bevindt in diepe lagen in de bodem. Met deze energietechniek in combinatie met warmtepompen kunnen wooncomplexen, wijken of (utiliteits)gebouwen verwarmd en gekoeld worden. 

Warmte/koude opslag (WKO) maakt gebruik van waterhoudende zandlagen in de bodem en de isolerende werking van klei. Op een diepte van 50 tot 300 meter worden bronnen of wel reservoirs gecreëerd, een warme en een koude. In de winter wordt de warme bron gebruikt. Hierbij wordt de warmte uit het grondwater onttrokken en afgegeven aan water dat door een distributienet stroomt. Via dit net komt het terecht bij de woningen. De koude die door verwarming uit de woningen of een gebouw wordt onttrokken gaat terug de grond in en wordt opgeslagen in de koude bron. Deze wordt in de zomer aangesproken om de woningen of een gebouw te koelen. De warmte die hierbij uit de huizen of het gebouw wordt gehaald zal de warme bron aanvullen. Zo blijft de bodem in balans.

De WKO techniek wordt over het algemeen alleen toegepast bij nieuwbouwprojecten. In plaats van een gasnet beschikt de woonwijk of een utiliteitsgebouw over een bronwarmte distributienet en in plaats van een gasketel hebben de woningen of gebouwen een warmtepomp. Een warmtepomp is in staat de aangeleverde temperatuur omhoog te brengen naar 45 graden voor ruimteverwarming en 60 graden voor warm tapwater. Hiervoor gebruikt de warmtepomp een klein beetje elektriciteit.

Geothermie
Aardwarmte ook wel geothermische energie genoemd, is afkomstig uit de kern van de aarde. Op een diepte van ongeveer 2,5 kilometer kan warm water met een temperatuur van 75 °C uit de aarde opgepompt worden. De warmte kan via een warmtenet gebruikt worden om woningen en bedrijven te verwarmen. Eneco werkt samen met vijf andere partijen aan de ontwikkeling van een aardwarmteproject in Den Haag.

De Nederlandse bodem is uitstekend geschikt om energie in op te slaan. De techniek bespaart veel energie, vermindert de CO2 uitstoot en doet geen beroep op fossiele brandstoffen. Dit past binnen een ambitieus klimaatbeleid. Warmtekrachtkoppeling (WKK)
WKK betekent letterlijk de koppeling van warmte en kracht. Warmtekrachtcentrales zijn veel efficiënter dan centrales die alleen elektriciteit opwekken. Het principe is eenvoudig: met een turbine, aangedreven door de verbranding van aardgas, wordt in een generator elektriciteit opgewekt. De restwarmte wordt gebruikt om bijvoorbeeld een gebouw te verwarmen (of te koelen door middel van absorptie).
Micro-WKK
De techniek van warmtekracht koppeling kan op ieder niveau toegepast worden, ook in particuliere huishoudens. Op dit niveau wordt er gesproken van een micro-WKK. Een micro-WKK werkt heel eenvoudig In de centrale zit naast de HR-ketel een motor die een dynamo aandrijft. De warmte die daarbij ontstaat kan voor ruimteverwarming of verwarming van tapwater aangewend worden. Als de centrale ingeschakeld wordt om warmte te produceren, bijvoorbeeld voor tapwater, dan wordt er tevens elektriciteit opgewekt, wat bij overschot op het net kan worden ingevoed. Is er meer warmtevraag dan de motor produceert, dan kan de HR-ketel bijspringen. Bij het opwekken van elektriciteit, het verbranden van afval en bij industriële processen komt warmte vrij. Vaak vervliegt deze, terwijl de warmte ook nuttig gebruikt kan worden om woningen en bedrijven te verwarmen en te voorzien van warm tapwater.
Via het stadsverwarmingsnet kunnen we op deze manier een hele wijk of stad gebruik laten maken van de warmte uit de industrie of de warmte van een warmtekrachtcentrale.
De opgewekte warmte transporteert Eneco met behulp van water wat we onder hoge druk via een net naar een woonwijk transporteren. In de wijk staan regelkamers met onderstations. In deze onderstations wordt de warmte via warmtewisselaars overgedragen aan het secundaire net. Dit fijnmazige net bestaat uit leidingen die het warme water distribueren in de wijk naar alle woningen. In elke woning plaatst Eneco een warmte-installatie. Deze zorgt ervoor dat de warmte afgedragen wordt aan de radiatoren en het tapwater in huis. Het warmteverlies in de transportleidingen wordt zoveel mogelijk beperkt. De leidingen zijn net als een thermoskan vacuüm geïsoleerd.
Door op deze wijze warmte te gebruiken en niet te laten vervliegen wordt fossiele brandstof bespaard en vindt er minder uitstoot van broeikasgassen plaats.

Warmtekrachtcentrale
Warmtekrachtcentrale betekent letterlijk de koppeling van warmte en kracht. Het werkt als volgt: met een turbine, aangedreven door de verbranding van aardgas, wordt in een generator (grote dynamo) elektriciteit opgewekt. De warmte die vrij komt bij de productie van elektriciteit wordt nuttig ingezet voor het verwarmen van gebouwen.